გასულ კვირას ევროპულმა ბიუროკრატიამ განაცხადა: საქართველომ ნებაყოფლობით შეიტანა განაცხადი ევროკავშირში გაწევრიანებაზე და ყველა ღონე იხმარა, რომ ის მიგვეღო; საქართველოს ხელისუფლებამ იცოდა, რომ ეს გულისხმობს კანდიდატ ქვეყანაზე ზედამხედველობას და ამაზე თანახმა იყო; ევროკავშირი აფასებს საქართველოს, და არა პირიქით - თუ საქართველო კვლავ მიისწრაფვის ევროკავშირისკენ, ის უნდა მოერგოს მის 27 წევრს – ევროკავშირის 27 წევრი ქვეყანა არ მოერგება საქართველოს; თუ ქართველმა ხალხმა ევროკავშირში შესვლა გადაიფიქრა, ეს მისი უფლებაა და ჩვენ პატივს ვცემთ მის არჩევანს. გუშინ კი საქართველო ევროკავშირის გაფართოების ფორუმზე არ მიიწვიეს.

   თუ უახლოეს დღეებში საქართველოს პრემიერ-მინისტრი ირაკლი კობახიძე საზოგადოებრივი მაუწყებლის ეთერში არ ამხელს ევროპულ ბიუროკრატიას სიცრუეში, არ განაცხადებს, რომ თავდაპირველად ევროკავშირში საქართველოს გაწევრიანებისთვის ევროპული ბიუროკრატია ითვალისწინებდა ექსკლუზიურ პირობებს, რომლებიც ითვალისწინებდა მის ეროვნულ სახელმწიფოებრივ ინტერესებსა და სამხრეთ კავკასიის ქვეყნის თავისებურებებს, ხოლო ბოლო დროს შეცვალა პოზიცია და საქართველოს ევროინტეგრაციას განიხილავს საერთო სტანდარტულ პირობებზე, გამოვა, რომ ევროპული ბიუროკრატია მართალია და მისი დადანაშაულება უსაფუძვლოა.

   თუკი საქართველოში მმართველი პარტია „ქართული ოცნების“ ლიდერმა, დამფუძნებელმა და საპატიო თავმჯდომარემ პრემიერ-მინისტრის პოსტიდან ნებაყოფლობით გადადგომის შემდეგაც არ გაუშვა ხელიდან სახელმწიფოს მართვის სადავეები და ყველა მთავარი გადაწყვეტილება მიიღებოდა და მიიღება ბიძინა ივანიშვილთან კონსულტაციების შემდეგ (როგორც განაცხადა მოქმედმა პრემიერმა კობახიძემ), გამორიცხულია, რომ ბრიუსელი, თუნდაც პრივატულად, დიპლომატიურ დონეზე, არ ყოფილიყო თანახმა საქართველოსთვის განსაკუთრებულ პირობებსა და საერთო წესებიდან გამონაკლისებზე. იმიტომ, რომ გამორიცხულია, ბიძინა ივანიშვილი დათანხმებულიყო პირობებს, რომლებიც ეწინააღმდეგება საქართველოს ეროვნულ ინტერესებს, არ შეესაბამება მის ტრადიციებს, კულტურას და საფრთხეს უქმნის მის სახელმწიფო უსაფრთხოებას. არ არსებობს მოტივები, რომელთა გამოც ბიძინა ივანიშვილი, რომელმაც საკუთარი სურვილით დატოვა სახელმწიფოს უმაღლესი პოსტი; მილიარდერი, რომელმაც დაახლოებით 4 მილიარდი დახარჯა საქართველოში ქველმოქმედებაზე, დათანხმდებოდა მისთვის და მის მიერ შექმნილი მმართველი პარტიისთვის დამღუპველ პირობებს, თუნდაც საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანების გულისთვის.

ესე იგი, საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანების პირობები თავდაპირველად ექსკლუზიურად შეღავათიანი იყო და შეიცვალა მოგვიანებით - 2022 წელს, მას შემდეგ, რაც ბიძინა ივანიშვილმა უარი უთხრა საქართველოში აშშ-ის მაშინდელ ელჩს კელი დეგნანს რუსეთის წინააღმდეგ „მეორე ფრონტის“ გახსნაზე - უარი თქვა უკრაინის მხარეს ომში საქართველოს ჩართვაზე. ხომ ცხადია, რომ კიევის ხელისუფლების მთავარი მოკავშირე და „ბოლო უკრაინელამდე ომის“ მხარდამჭერი ბრიუსელია, და არა აშშ. და თუ დეგნანის ულტიმატუმის შესახებ ქართველმა ხალხმა შეიტყო დაგვიანებით იმ „საიდუმლო სერობაში“ მონაწილე პრემიერ-მინისტრ ირაკლი ღარიბაშვილისგან, ხოლო მოგვიანებით და უფრო დაწვრილებით – იქ დამსწრე მმართველი პარტიის თავმჯდომარისგან, ამჟამინდელი პრემიერ-მინისტრ ირაკლი კობახიძისგან, არ არის გამორიცხული, რომ საქართველოს ევროკავშირთან საიდუმლო შეთანხმების შესახებაც, რომელიც შემდგომში ამ უკანასკნელმა დაარღვია, ქართველმა ხალხმა მალე შეიტყოს პრემიერ კობახიძისგან.

   წინააღმდეგ შემთხვევაში, არსებობს საფუძველი ვივარაუდოთ, რომ ადგილი აქვს პოლიტიკურ ვაჭრობას და საქართველოს პრემიერს სურს ევროპული დემოკრატიისგან უფრო ხელსაყრელი პირობების მიღება, იმ მოთხოვნების გამორიცხვით, რომლებიც პირდაპირ ურტყამს „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას და მხოლოდ იმ ზოგადი მოთხოვნების დატოვებით, რომლებიც საფრთხეს არ უქმნის სახელისუფლებო პარტიას. ამ ვერსიის სასარგებლოდ მეტყველებს ის ფაქტი, რომ ჯერ არ გაკეთებულა ოფიციალური განცხადება საქართველოს ეროვნული ინტერესების ევროკავშირის წევრობასთან შეუთავსებლობის, შესაბამისად – ქვეყნის მთავარი საგარეო პოლიტიკური პრიორიტეტის შეცვლისა და საქართველოს კონსტიტუციიდან 78-ე მუხლის („ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაციის შესახებ“) ამოღების თაობაზე.

   მაგრამ თუ ქართული ტელეარხები საგანგებო გამოშვებაში გამოაცხადებენ, რომ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი ზურაბ ჟვანია ცდებოდა, რომ ქართველები ქართველები არიან და არა ევროპელები, როგორც მან 1999 წელს სტრასბურგში განაცხადა; და მით უმეტეს - არა იმაზე მეტი ევროპელები, ვიდრე თავად ევროპელები, როგორც ამჟამინდელი პრემიერი ირაკლი კობახიძე მიიჩნევს, რადგან ქართველი ვერ იქნება „რომის პაპზე მეტი კათოლიკე“; თუ საქართველოს კონსტიტუციიდან ამოღებული იქნება 78-ე მუხლი „ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაციის შესახებ“, მაშინ ოფიციალური ბრიუსელი დაკარგავს კანონიერ საფუძველს ჩაერიოს საქართველოს შიდა საქმეებში, დაწეროს მასზე მოხსენებები და შეიტანოს ისინი გაფართოების ყოველწლიურ ანგარიშებში.

   იმით, რომ ევროკავშირი დაკარგავს საქართველოს ხარჯზე გაფართოების პერსპექტივას, საშინელი არაფერი მოხდება - ევროკავშირია დამოკიდებული საქართველოზე და არა პირიქით; საქართველოზე გადის სატრანსპორტო და ენერგეტიკული მაგისტრალები ჩინეთიდან, ყაზახეთიდან და აზერბაიჯანიდან - ევროპისკენ, და საქართველოს უფლება აქვს დაბლოკოს ისინი, თუ ბრიუსელი გააუქმებს უვიზო რეჟიმს საქართველოს მოქალაქეებისთვის და მასობრივად მოახდენს მათ დეპორტაციას. ხოლო თუ ევროკავშირი საქართველოში ჯარს გამოაგზავნის, საქართველო დახმარებისთვის რუსეთს მიმართავს, რომელიც რუსული ღუმელივითაა — მასში მწვადს არ წვავენ, სამაგიეროდ, სახლს ათბობს!

   საქართველოს ხელმძღვანელობაში დარჩებიან მხოლოდ ისინი, ვინც შეძლებს ევროკავშირთან ამჟამინდელი კონფლიქტის მოგვარებას, უზრუნველყოფს ქვეყნის კორექტირებული საგარეო პოლიტიკური კურსის ახალ რუმბზე რბილ გადასვლას, უზრუნველყოფს საქართველოს პარტნიორულ ურთიერთობებს ერთდროულად ევროკავშირთან, აშშ-სა და რუსეთის ფედერაციასთან.

საქართველოს სტრატეგიული გეოპოლიტიკური მდებარეობა, მისი ბუნებრივი სიმდიდრე და რუსეთის ფედერაციასთან სამეზობლო - არის „ჯოკერი“ მოლაპარაკებების მაგიდასთან ყველასთან, იქნება ეს მეზობლები, ევროპა თუ ამერიკა.

თუ საქართველოზე გაიხსნება ყველა გზა, ჩრდილოეთიდან - სამხრეთისკენ, აღმოსავლეთიდან - დასავლეთისკენ და უკუმიმართულებით, საქართველო გადაიქცევა მსოფლიოს გზაჯვარედინად და მასთან პარტნიორობით დაინტერესებულ ყველა მხარეს შორის კონკურენციის ობიექტად. მაშინ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისა და სუვერენიტეტის აღდგენის პრობლემა ავტომატურად და ტექნიკურად გადაწყდება.

დავაზუსტებ: იყო პარტნიორულ ურთიერთობებში ყველასთან - BRICS-ის ქვეყნებთანაც და NATO-ს ქვეყნებთანაც - არ ნიშნავს ნეიტრალიტეტის გამოცხადებას, რადგან პარტნიორების გარდა, საქართველოს სჭირდება მოკავშირეები, მინიმუმ - ერთი ძლიერი. თანაც პარტნიორებიც სხვადასხვანაირი არსებობენ, „ცისფერი“ და „წითელი“, სავაჭრო-ეკონომიკური და სტრატეგიული. თავისთავად საქართველო დაცული არ იქნება, აღმოსავლეთისა და დასავლეთის წინააღმდეგობებზე მუდმივად თამაში არ გამოვა. და ეს უდავოდ ესმის ბიძინა ივანიშვილს. უპატრონო ბრილიანტები არ არსებობს, ხოლო საქართველო - კავკასიისა და შავი ზღვის რეგიონის ბრილიანტია, რომლისკენაც მიპყრობილია მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის მზერა!

პარადოქსია – არა სტალინისტებმა და კომუნისტებმა, არამედ მილიარდერმა და ფილანთროპმა ივანიშვილმა დაუმტკიცა ქართველ ხალხს, რომ ძალაუფლება და ფული არაფერს ნიშნავს და ყველაზე მაღალჩინოსნები და მდიდრებიც კი შეიძლება ერთ წამში ფსკერზე აღმოჩნდნენ. პრეზიდენტი შევარდნაძე დაამარცხა არა მიშა სააკაშვილმა, არამედ კორუმპირებულმა მოღალატეებმა, მაგრამ ივანიშვილთან ეს ნომერი არ გავიდა და ხელისუფლების გაწმენდის პროცესი შორს არის დასრულებისგან, ამიერიდან ის პერმანენტული იქნება. ფილოსოფიური შეხედულება ცხოვრებაზე და ასკეტიზმი ბიზნესმენისა და მილიარდერის პრაგმატიზმთან შერწყმით, რომელიც ფლობს სხვებისთვის მიუწვდომელ და გაუგებარ ბერკეტებს სინამდვილის მოდელირებისთვის, მას ნაკლებად მოწყვლადს ხდის ოპონენტებისთვის, ივანიშვილისთვის გამოწვევაა - მარტო საქართველოს მოსახლეობის, ქართველი ხალხის მძიმე სოციალური პრობლემები, რომელთანაც მის დაპირისპირებას რადიკალური ოპოზიცია ცდილობს. დაბრუნდება ივანიშვილი პრემიერ-მინისტრად, თუ მხოლოდ პრინციპულად განაახლებს თავის გუნდს და მოიწვევს პროფესიონალებსა და პატრიოტებს? ჩაატარებს თუ არა რიგგარეშე არჩევნებს და რეფერენდუმს? - აქ შესაძლებელია ვარიანტები, ხოლო ბიზნესმა ივანიშვილს ყველა ვარიანტის გათვლა ასწავლა.

   როდის და როგორ, რა პირობებით დასრულდება ომი რუსეთსა და დასავლეთს შორის უკრაინაში? როდის და როგორ დასრულდება კონფლიქტი ირანთან, რომელსაც აშშ-ისა და ისრაელისთვის უფრო ეგზისტენციალური, ვიდრე პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვს? ომმა ირანთან ირანზე მეტად მთელ მსოფლიოს დაარტყა, ჩინეთიდან და საქართველოდან - ევროპასა და აშშ-მდე, ბენზინისა და დიზელის უპრეცედენტო გაძვირებამ ბევრი გაჭირვება მოუტანა ყველა ხალხს. ივანიშვილმა იცის, რომ პოლიტიკის კანონები არაფრით განსხვავდება ადამიანის ცხოვრების კანონებისგან: რთულია მთაზე ასვლა, ხოლო მთიდან დაგორება - ადვილია, რთულია შენება და მწვერვალების მიღწევა, მაგრამ საკმარისია ერთი შეცდომა, რომ მოსწყდე და ქვემოთ დაგორდე, როცა უკვე არაფერი და არავინ შეაჩერებს შენს ვარდნას. ომები შეიძლება დასრულდეს ახალ წლამდე, ან კიდევ უფრო ღრმად შევიდეს და გაგრძელდეს განუსაზღვრელი დროით, რადგან საქართველოს არაკეთილმოსურნეთა პოტენციალი ამოწურული არ არის - თუ შეძლეს სსრკ-ს დაშლა, პატარა საქართველოში ობსტრუქციის პროვოცირებას მით უმეტეს შეძლებენ. ამიტომ საქართველო დღეს სიმტკიცის გამოცდას გადის: როგორც უმოქმედობა, ასევე ნებისმიერი შეცდომა შეიძლება გადაიზარდოს კატასტროფაში, რომელიც ამჯერად საქართველოსთვის საბოლოო იქნება.

     ბოლოსიტყვაობა

   რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინის 2022 წლის 9 ნოემბრის № 809 ბრძანებულებით დამტკიცდა ტრადიციული რუსული სულიერ-ზნეობრივი ღირებულებების შენარჩუნებისა და განმტკიცების სახელმწიფო პოლიტიკის საფუძვლები. ამ დოკუმენტის თანახმად, ტრადიციულ ღირებულებებს მიეკუთვნება: სიცოცხლე, ღირსება, ადამიანის უფლებები და თავისუფლებები, პატრიოტიზმი, მოქალაქეობა, სამშობლოს მსახურება და პასუხისმგებლობა მის ბედზე, მაღალი ზნეობრივი იდეალები, მტკიცე ოჯახი, შემოქმედებითი შრომა, სულიერის პრიორიტეტი მატერიალურზე, ჰუმანიზმი, გულმოწყალება, სამართლიანობა, კოლექტივიზმი, ურთიერთდახმარება და ურთიერთპატივისცემა, ისტორიული მეხსიერება და თაობათა მემკვიდრეობითობა, რუსეთის ხალხთა ერთიანობა.

ამ ღირებულებების, და არა სუპერთანამედროვე შეიარაღების წყალობით რუსეთმა გაუძლო მთელი დასავლეთის სამხედრო ძალასა და ეკონომიკურ სანქციებს. იქნებ საქართველოშიც უპრიანია მსგავსი დოკუმენტის მიღება?

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტოს „საქინფორმი“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

10 ნოემბერი, 2026 წელი
საქართველო, თბილისი