გასულ კვირას, პუბლიკაციაში „წარსული ხალხი და დიპლომატია დიპლომატიური ურთიერთობების გარეშე“, ვისაუბრე ადამიანებზე, რომელთა ცნობიერებაც, ასაკის მიუხედავად, წარსულის ტყვეობაშია და ვერაფრით ახერხებს მომავალში თავის დაღწევას. როგორც აღვნიშნე, წარსული ხალხი, არიან ან მოგზავნილები, ანუ უცხოეთის აგენტები, ან მდაბიო გონებაჩლუნგები. ამ კატეგორიების გარდა, დავასახელე მომავლის ადამიანები – პროგრესული პრაგმატიკოსები, რომლებმაც შეძლეს „კარადიდან ჩონჩხების“ გადაყრა და ახალი მიდგომის პოვნა, რეალიების ახალი რაკურსიდან დანახვა და კრეატიული გადაწყვეტილების პოვნა.

   დღეს ტრამპის ყველაზე „სიღრმისეული“ მოწინააღმდეგეებიც კი ვერ უარყოფენ, რომ აშშ-ის ამჟამინდელი პრეზიდენტი პრაგმატიკოსებს განეკუთვნება, რომლებსაც მომავალი ეკუთვნით. პუტინის მტრებმაც კი აღიარეს მისი მოთმინების პოლიტიკა, რომელსაც ბევრი სისუსტედ და მარცხად აღიქვამდა. რუსეთის პრეზიდენტს მთელი ამ ხნის განმავლობაში ერთხელაც არ მიუცია საკუთარი თავისთვის თეთრი სახლის გაკრიტიკების უფლება, თუმცა აშშ აგრძელებდა უკრაინის დახმარებას, რუსეთის სანქციებით დასჯას, მიჰყვებოდა კიევისა და ბრიუსელის შეგონებებს და არ შეასრულა ალიასკაზე მიცემული სიტყვა.

პუტინი ელოდა და დარწმუნებული იყო, რომ ტრამპი არ არის წარსულის ადამიანი და ჩამოწერილი პოლიტიკოსი, არამედ პრაგმატული აზროვნების მქონე ბიზნესმენია, რომელიც აუცილებლად მიიღებს გონივრულ გადაწყვეტილებას.

უტინი ელოდა და დარწმუნებული იყო, რომ ტრამპი, როგორც ტრადიციული ღირებულებების მიმდევარი, შეუძლებელია არ იყოს თავისი ქვეყნის პატრიოტი და, აქედან გამომდინარე, აუცილებლად იპოვის გამოსავალს, რომელიც ამერიკულ ეროვნულ-სახელმწიფოებრივ ინტერესებს უპასუხებს.

ამავდროულად, პუტინს ესმოდა, რომ ტრამპი – ადამიანია, რომელმაც წარმატების მწვერვალს, როგორც მილიარდერი და სუპერსახელმწიფოს პრეზიდენტი, დასავლური პროპაგანდის პირობებში მიაღწია, ამიტომ მას დრო სჭირდება, რათა ყველაფერში თავად გაერკვეს: დარწმუნდეს, სად არის სიმართლე და სად – ტყუილი, გაარჩიოს მოსკოვის საღი აზრის „ფქვილი“ კიევისა და ბრიუსელის „ქატოსგან“.

პუტინს, რა თქმა უნდა, არ დავიწყებია, რამდენი გადაიტანა ტრამპმა „თავისიანებისგან“, რომლებიც მთელი ამ წლების განმავლობაში მას კრემლთან მეგობრობაში ადანაშაულებდნენ, სასამართლოებში ათრევდნენ და კინაღამ გისოსებს მიღმა ჩასვეს!

მაგრამ სიმართლემ გაიმარჯვა და დღეს ის დრო, რომელსაც მოთმინებით ელოდა პუტინი, დადგა! მინდა მივულოცო რუსეთის პრეზიდენტს გამარჯვება და ვიმედოვნებ, რომ თეთრ სახლში ისევ არ დაიხევენ უკან და სტრატეგიული პარტნიორობა რუსეთთან, როგორც ჩინეთთან, რეალობად იქცევა. ვაშინგტონი — მოსკოვი — პეკინის ღერძი გადაწონის ბრიუსელის, ლონდონისა და კიევის დროებით ალიანსს, რადგან პარიზისა და ბერლინის ქუჩებში უკვე „კატიუშას“ მღერიან და დროა, ამჟამინდელმა ევროპულმა მენეჯმენტმა ჩემოდნები ჩაალაგოს.

   2012 წლის 5 მარტს მე ვლადიმერ პუტინს საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვება მივულოცე, და ერთი კვირის შემდეგ, 13 მარტს, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, უწმინდესსა და უნეტარეს ილია მეორეს რუსეთის პრეზიდენტისთვის რომ არ მიელოცა, დღეს ამ სტრიქონების დამწერი ცოცხალი აღარ იქნებოდა...

მადლობას ვუხდი პუტინს თავშეკავებისთვის, რადგან პატრიოტების დრტვინვისა და მძიმე წუთების მიუხედავად, როდესაც რუსეთის პრეზიდენტი საკუთარ თავთან მარტო რჩებოდა, ის ხელმძღვანელობდა რუსეთის ფედერაციის სამხედრო დოქტრინის არა ასოთი, არამედ სულისკვეთებით და არ გამოიყენა ბირთვული იარაღი, რითაც იხსნა კაცობრიობა მესამე მსოფლიო ომისგან, რომელზეც პასუხისმგებლობა მხოლოდ მას დაეკისრებოდა.

ასეთი ომის საფრთხეს არ ჩაუვლია, სასოწარკვეთილებაში მისი პროვოცირება შეიძლება იმათ მოახდინონ, ვინც უპრეცედენტო შეურაცხყოფა მიაყენა შეერთებულ შტატებს და სტრასბურგში, ევროპარლამენტის შენობაში მათი პრეზიდენტის გროტესკი – სრულიად შიშველი დონალდ ტრამპი გამოფინა! ოქროს ვარაყით დაფარულ სკულპტურულ კომპოზიციას „ნარინჯისფერი ჭირი“ უწოდეს, თუმცა ყველა, ვინც ეს პროექტი განახორციელა, „ყავისფერი ჭირის“ ნაშიერია, რომელთა ქვეყნებიც ფაშისტურ გერმანიას ემსახურებოდნენ, ოღონდაც კი რუსეთი გაენადგურებინათ. ვფიქრობ, ამის შემდეგ ევროკავშირელებს უფლება აღარ აქვთ, ტრამპის კეთილგანწყობის იმედი ჰქონდეთ, საქართველოში კი საბოლოოდ დარწმუნდნენ – თუ როგორი ევროპისკენ მიემართებოდნენ „ღირსებით“!

   როგორც ადამიანი – bridge („ხიდი“ — ქართ., „ხიდირ“ — არაბ. „მწვანე“, ისლამში — ალაჰის მოციქული), მხურვალედ ვუჭერ მხარს ჩუკოტკასა და ალიასკას შორის, ბერინგის სრუტის ქვეშ გვირაბის პროექტს, რომელიც რუსეთს აშშ-სთან დააკავშირებს. ხოლო, როგორც ქართველი, ვისურვებდი, რომ საქართველოსთვისაც მოიძებნოს ისეთივე ორიგინალური გამოსავალი, როგორიც ტრამპმა და პუტინმა 9 ოქტომბერს რუსეთისთვის იპოვეს.

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

2026 წლის 12 ოქტომბერი
საქართველო, თბილისი