უწმინდესისა და უნეტარესის, ილია II-ის გარდაცვალება უდიდესი მწუხარება გახდა ქართველი ერისთვის, რომლის სულიერი მამაც ის ნახევარი საუკუნის განმავლობაში იყო. ქართველების უმრავლესობა შეიკრიბა თბილისში, რათა იგი სამებიდან სიონამდე უკანასკნელ გზაზე გაეცილებინათ.

12 მაისს სვეტიცხოველში ახალი კათოლიკოს-პატრიარქის ინტრონიზაცია მთელი ქართველი ერის უდიდეს სიხარულად უნდა იქცეს, მიუხედავად პოლიტიკური შეხედულებებისა. ამისათვის „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებას არსებული წინაპირობებისა და შესაძლებლობების გამოყენება შეუძლია.

სვეტიცხოველში შიო III-ის ინტრონიზაცია გაიმართა იესო ქრისტეს პირველი მოწაფის, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დამაარსებლის, წმინდა ანდრია პირველწოდებულის საქართველოში შემოსვლის დღეს. მხოლოდ საქართველოში აღნიშნავენ მის დღეს ორჯერ, მხოლოდ საქართველოშია ეს დღესასწაული საერთო – საეკლესიოც და სახელმწიფოც. სწორედ ამიტომ გაიმართა ინტრონიზაცია საგანგებოდ სამების საკათედრო ტაძარში გამართული კრების მეორე დღესვე, რომელმაც ახალი პატრიარქი აირჩია, და არა იმიტომ, რომ მცხეთაში ჩამოსვლა ვერ მოესწროы ბართლომე I, რომელიც, როგორც ცნობილია, სხვა კანდიდატს – მეუფე გრიგოლს ლობირებდა.

საქართველო ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის პირველი და მთავარი წილხვედრი ქვეყანაა, რომლის თხოვნითაც წმინდა ანდრია პირველწოდებული ახ. წ. 44 წელს საქართველოში საქადაგებლად გამოემართა. ამგვარად, 2 ათასი წლის წინ, წმინდა ანდრია პირველწოდებულის ქადაგებიდან იღებს სათავეს საქართველოს ეკლესიის ისტორია, რომელიც დღემდე იფარავს საქართველოს. სწორედ ამიტომ, საქართველოში ცეკას ვერცერთი მდივანი, პრეზიდენტი, პრემიერ-მინისტრი თუ საზოგადო მოღვაწე ავტორიტეტით ვერასოდეს შეედრებოდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წინამძვრავს.

როგორც გუშინ სვეტიცხოველში ერთად იდგნენ ერისკაცნი, ხელისუფლება და სამღვდელოება, ისე ახალი პატრიარქის გარშემო უნდა გაერთიანდეს ქართული საზოგადოება, ხელისუფლებისა და ოპოზიციის მხარდამჭერები. ხაზს ვუსვამ – ოპოზიციის მხარდამჭერები, ხელისუფლების შეცდომებით უკმაყოფილო ქართველი ხალხის ნაწილი, რადგან გრანტებში ჩაფლული ოპოზიციური ლიდერების ფერისცვალების იმედი მცირეა, თუმცა იუდამაც კი მოინანია, დაუბრუნა მღვდელმთავრებს 30 ვერცხლი და თავი ჩამოიხრჩო... ხოლო იესომ საიდუმლო სერობის დროს თავის მოწაფეებს ფეხები დაბანა — ეს იყო მისი უკანასკნელი ჟესტი ჯვარცმის წინ, თავმდაბლობისა და მოყვასისადმი უსაზღვრო სიყვარულის გაკვეთილი. სიდიადე იზომება არა სხვა ადამიანებზე ძალაუფლებით, არამედ მათდამი მსახურების მზადყოფნით, მომბაძეთ მე! – ეს დაგვიბარა იესომ.

PR-ტექნოლოგები ამას, ალბათ, „მომსახურე ლიდერობის კონცეფციას“ უწოდებდნენ, მაგრამ მე უფრო მარტივად ვიტყვი: თუ იესო ქრისტემ თორმეტივე მოციქულს, მათ შორის იუდა ისკარიოტელს დაბანა ფეხები, თუმცა უკვე იცოდა, რომ იგი მის გაცემას აპირებდა, რატომ არ შეიძლება „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებამ საქართველოს ახალი პატრიარქის ინტრონიზაციის საპატივცემულოდ ამნისტია გამოაცხადოს – შეიწყალოს პოლიტიკური ოპონენტები 17 მაისს, ოჯახის სიწმინდისა და მშობლების პატივისცემის დღეს, რომელიც პატრიარქ ილია II-ის მიერ არის დაწესებული? გვერდზე გადავდოთ ემოციები, ქრისტიანული რწმენა და სისხლის სამართლის კოდექსი: შეუძლია ვინმეს დღეს შესთავაზოს „ქართულ ოცნებას“ შეწყალებაზე უკეთესი PR?

თუ ახალი კათოლიკოს-პატრიარქი შიო III მთელი სამყაროს წინაშე მუხლებზე დადგა და ხელზე ეამბორა თითოეულ ეპისკოპოსს, ვინც მასთან აღიარების სიტყვებით მივიდა, მიუხედავად იმისა, რომ მანამდე ზოგიერთი მათგანი საჯაროდ არ იშურებდა მის მიმართ გმობას, რატომ არ უნდა აიღოს საქართველოს საერო ხელისუფლებამ მაგალითი სულიერი ხელისუფლებისგან, პატრიარქისგან?

   რისკავს თუ არა ამ შემთხვევაში ხელისუფლება? არა, თუ 26 მაისს შეწყალებულები კვლავ დაარღვევენ კანონს, მათი მარტივად დაბრუნება შეიძლება უკან, ჯერ კიდევ გაუცივებელ ნარებზე. სამაგიეროდ ეფექტი მაქსიმალური იქნება – გაჩუმდება შერცხვენილი დასავლეთიც და ოპოზიციაც, რომელიც მორალურად განადგურდება, კმაყოფილები დარჩებიან წმინდა სინოდის წევრებიც, რომლებიც ოპოზიციის შეწყალებას ითხოვენ.

   აქსიოს! მამა შიომ (ერისკაცობაში — ელიზბარ მუჯირი) უმწიკვლოდ გაიარა გზა ბერობიდან პატრიარქობამდე, არაკეთილმოსურნეებმაც კი ვერ შეძლეს მისი მაკომპრომეტირებელი ვერცერთი ფაქტის დასახელება. ასკეტიზმი, რომელიც ინტრონიზაციის უკიდურესად სადა რიტუალშიც გამოვლინდა, ბრწყინვალე საღვთისმეტყველო განათლება, მოკრძალება და მოყვასისადმი უსაზღვრო სიყვარული – აი, ახალი ქართველი პატრიარქის ოთხი მთავარი თვისება. და კიდევ: ნამდვილი მუსიკოსები არ შეიძლება იყვნენ ბოროტი ადამიანები, სიყვარულის გარეშე ნებისმიერი მელოდიის კარგად დაკვრა შეუძლებელია, რადგან კლასიკური მუსიკა სილამაზე და სიყვარულია. უნიჭიერესი ვიოლონჩელისტი, ვირტუოზი, რომელმაც თბილისის კონსერვატორია უზენაესისა და მოყვასის მსახურების გამო მიატოვა, შიო — დიდი ადამიანია არა მხოლოდ ფიზიკურად, ის დიდი სულის ადამიანია. სვეტიცხოველში ინტრონიზაციის დროს ახლადარჩეული პატრიარქის თვალებზე ცრემლები ქადაგებაზე უფრო მჭევრმეტყველი იყო – ეს იყო საყვარელი მოძღვრის, ილია II-ის გამო დაღვრილი ცრემლები, ეს იყო დანაწევრებული საქართველოსა და დაქსაქსული ქართველი ერისადმი სიყვარულის ცრემლები, რომლის ბედზეც მძიმე პასუხისმგებლობა ამიერიდან მის მხრებზე დააწვა. ამიტომ შიო III-ის ინტრონიზაცია ერს უნდა დაამახსოვრდეს, როგორც განსაკუთრებული გულმოწყალების აქტი, ეს ღირს იმად, რომ ხელისუფლებამ ღვთისსათნო საქმე ჩაიდინოს და ოჯახის სიწმინდის დღეს ბევრი ქართული ოჯახი გაახაროს, კერძოდ - ოჯახს დაუბრუნოს ოთხი შვილის მამა, ექს-პრემიერი ღარიბაშვილი, რომელსაც სახელმწიფოსთვის არანაირი ზიანი არ მიუყენებია, რასაც ოპოზიციაც კი აღიარებს. იმიტომ, რომ საქართველო – ეს, პირველ რიგში, მართლმადიდებელი ეკლესიაა, ეკლესია – ეს ქრისტეა, ქრისტე კი – მიტევებაა!

   რაც შეეხება სააკაშვილს. მეთევზე ბეთსაიდადან, ანდრია, იყო პირველი, ვისაც ქრისტემ მიმართა სიტყვებით „მომყევით მე“, რის გამოც მას პირველწოდებული ეწოდა. გარდა საქართველოსი, იგი ქრისტიანობას კიევის რუსეთის მიწებზეც ქადაგებდა. ასე რომ, საქართველოს ახალი პატრიარქის ინტრონიზაციის საპატივცემულოდ სააკაშვილის უკრაინისთვის გადაცემა არა მხოლოდ გულმოწყალების აქტი, არამედ პოლიტიკური სვლაცაა, რომელმაც შეიძლება ირიბად დააჩქაროს სამშვიდობო შეთანხმების ხელმოწერა რუსეთსა და უკრაინას შორის. ნახეთ:

უკრაინას სააკაშვილის წაყვანა სურს არა იმდენად იმიტომ, რომ ის უკრაინის მოქალაქეა და რეფორმების საკითხებში ზელენსკის მრჩევლის რანგში წარმოადგენს ღირებულებას, არამედ იმიტომ, რომ სააკაშვილია დამნაშავე იმაში, რომ უკრაინამ და საქართველომ იჩხუბეს. დღეს კიევს სურს სააკაშვილი საქართველოსა და ქართული პოლიტიკისგან შორს წაიყვანოს, რათა მან ხელი არ შეუშალოს ოფიციალურ თბილისთან შერიგებაში. კიევის ხელისუფლებას პრაგმატული მოსაზრებებით სურს „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებასთან შერიგება: საქართველო ახლაც კი წინ არის უკრაინაში საავტომობილო, საავიაციო, საბორნე და საფოსტო გადაზიდვების კუთხით, ხოლო როდესაც საქართველოს გავლით ტრანზიტით ჩინეთიდან და ცენტრალური აზიიდან ტვირთები ევროპაში და უკან უწყვეტ ნაკადად წავა, ასევე კასპიის ნავთობი, გაზი და განახლებადი ენერგია აზერბაიჯანიდან, უკრაინას არ სურს ამ „სიცოცხლის გზის“ მიღმა დარჩეს. ამიტომ ზელენსკის სურს საქართველო მეგობრებისა და პარტნიორების სიაში შეიყვანოს, როგორც სომხეთი და აზერბაიჯანი, რათა მარაგში ჰქონდეს ახალი ალტერნატიული სატრანსპორტო და ენერგეტიკული საკომუნიკაციო ლოგისტიკის სქემები.

საქართველოს აწყობს სააკაშვილის უკრაინისთვის გადაცემა არა იმდენად კიევთან შერიგების გამო, რაც დამატებით ეკონომიკურ ბონუსებს ნიშნავს, არამედ იმიტომაც, რომ ქართული პოლიტიკიდან სააკაშვილის საბოლოო გაქრობით სააკაშვილის მთავარი ოპოზიციური პარტია თავმოკვეთილი დარჩება, დანარჩენ ოპოზიციურ ალიანსს კი იმდენივე ამომრჩეველი ჰყავს, რამდენიც წევრი, ანუ – ძალიან ცოტა. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ შესაძლებელია მშვიდად ჩატარდეს რიგგარეშე საპარლამენტო არჩევნები, მოპოვებულ იქნას საკონსტიტუციო უმრავლესობა და გადაიხედოს საქართველოს კონსტიტუციის 78-ე მუხლი ნატოსა და ევროკავშირში გაწევრიანების შესახებ.

რუსეთს სააკაშვილის უკრაინისთვის გადაცემა, რომელიც ყოველთვის, საქართველოშიც და უკრაინაშიც, ნებსით თუ უნებლიეთ, თავის ბიძასთან, კაგებეს კარიერულ პოლკოვნიკ თემურ ალასანიასთან ერთად, მოსკოვის ინტერესებში მოქმედებდა, ყველაზე მეტად აწყობს. უკვე ერთი კვირაა, რაც ქართველ Facebook-მომხმარებლებს შორის ვრცელდება დოკუმენტური ვიდეორგოლი სააკაშვილისა და ზემოხსენებული ოპოზიციური ალიანსის ამჟამინდელი ლიდერის ბოკერიას წარსული გამოსვლების ფრაგმენტებიდან, სადაც ორივე მათგანი აცხადებს რუსეთთან ურთიერთობების აღდგენის აუცილებლობის შესახებ. სააკაშვილი იხსენებს, თუ როგორ დაუბრუნა უკრაინის ახლადარჩეულმა პრეზიდენტმა ზელენსკიმ პრეზიდენტ პუტინის შუამდგომლობით უკრაინის მოქალაქეობა, საუბრობს საქართველოსა და რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიებს შორის „მჭიდრო და ინტენსიური კავშირების“ აუცილებლობაზე, მიტინგზე ტაშს იმსახურებს განცხადებით რუსეთთან – ქართული პროდუქტებისა და ღვინის ერთადერთ ბაზართან – სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობების, რუსეთთან სავაჭრო და ჰუმანიტარული მიზნებით (რუსეთის ქართული დიასპორის ინტერესებში და რუსი ტურისტების მოსაზიდად) ვიზების გაუქმების აუცილებლობის შესახებ, ასევე მადლიერებით იხსენებს, თუ როგორ წაიყვანა პუტინმა აჭარიდან მისი „თავის ტკივილი“ - ასლან აბაშიძე. ბოკერია კი აცხადებს რუსეთთან ურთიერთობების უსწრაფესი დარეგულირების აუცილებლობაზე საქართველოს ევროატლანტიკური ინტეგრაციის დაჩქარების მიზნით. დავამატებ, რომ ცხინვალის ომის შემდეგ სააკაშვილმა უსიტყვოდ მისცა საქართველოს ხმა ВТО-ში რუსეთის გაწევრიანებას.

ასე რომ: მოსკოვში მშვენივრად იციან, რომ სააკაშვილი უკრაინაში დაბრუნების შემდეგ უბრალოდ არ დამშვიდდება და უკრაინულ პოლიტიკაში დაბრუნდება. ტერიტორიების ჩაბარების სპეციალისტი, სააკაშვილი დაიწყებს ზელენსკის დაყოლიებას, რომ დონბასიდან ჯარები სრულად გაიყვანოს, „რათა მოიგოს დრო, გადაიარაღდეს და ძალები მოიკრიბოს“. ანუ - სამუდამოდ, და ომი რუსეთსა და უკრაინას შორის რეალურად დასრულდება! შემდეგ, უკრაინის ხელისუფლებაში მყოფ ქართულ „Deep State“-თან ერთად – ძალოვან ჩინოვნიკებთან, რომლებიც მან 2012-13 წლებში თბილისიდან კიევში მიიწვია, სააკაშვილი შექმნის პარტიას და დაიწყებს ზელენსკის “ქვეშ თხრას“ - ტიმოშენკოსთან ერთად შექმნის ოპოზიციურ ბლოკს და დაიწყებს წინასაარჩევნო კამპანიას, წამოაყენებს რა საკუთარ და ტიმოშენკოს კანდიდატურებს უკრაინის პრეზიდენტისა და პრემიერ-მინისტრის პოსტებზე. უკეთესს რას უნდა ინატრებდეს რუსეთი?! საქართველოში კი დაიცდიან – დაუთმობს თუ არა საქართველოზე შეუდარებლად დიდი და ძლიერი უკრაინა ტერიტორიებს რუსეთს, თუ არ დაუთმობს. მანამდე კი თბილისს შეუძლია დატკბეს შერიგების მაძიებელი კიევის ხელისუფლების დამცირებით.

   მაშ ასე, ზემოთ ჩამოთვლილია, თუ რა სარგებლობის მოტანა შეუძლია ჭკვიანურად გათვლილ PR-ღონისძიებებს. დასასრულს მინდა ორიოდე სიტყვა დავამატო არასწორად დაგეგმილი პროპაგანდის შედეგებზე.

როდესაც მოსკოვიდან, თუნდაც ყველაზე კეთილი ზრახვებით, ქართველებს შეახსენებენ, რომ მათ მეზობლებთან, რუსებთან, ტრადიციულად ბევრი რამ აახლოებთ, ხოლო შორეულ დასავლეთთან — არაფერი, ეს ხელოვნურად იწვევს პროტესტს ქართველთა უმრავლესობაში, რომლებიც „ამაყობენ ქართველი ერის ევროპული და არა აზიური წარმოშობით“, განსაკუთრებით ახალგაზრდებში და იმ ქართველებში, რომლებიც უვიზო რეჟიმის წყალობით ევროკავშირის ქვეყნებში სამუშაოდ წავიდნენ.

   როდესაც მოსკოვიდან ახსენებენ ერთობით მოპოვებულ დიად გამარჯვებას, რომ საქართველომ ფრონტზე 700 ათასი ქართველი გაგზავნა, საიდანაც 300 ათასი ქართველი სახლში არ დაბრუნებულა, ეს სტარტს აძლევს ოპოზიციურ პროპაგანდას — აქაოდა, „რამდენი ქართველი დაიღუპა ტყუილუბრალოდ ამ დაწყევლილი საბჭოთა კავშირის გამო“! თუმცა იმ 700 და 300 ათასში ყველა ეროვნების საქართველოს მოქალაქე იყო და არა მხოლოდ ქართველები — ნუთუ ეს უცნობია მოსკოვის მაღალჩინოსანი წარმომადგენლებისთვის?!

   როდესაც მოსკოვში საუკეთესო სურთ და ქართველებს ახსენებენ საქართველოსა და რუსეთის დამაკავშირებელ ერთმორწმუნეობას, არა მხოლოდ ოპოზიციური პროპაგანდისტები, არამედ ქართული სამეცნიერო-საზოგადოებრივი წრეებიც კი მაშინვე იხსენებენ რუსი ეგზარქოსების საქმიანობას და იმას, რომ რუსეთმა მართლმადიდებლობა საქართველოზე 5 საუკუნით გვიან მიიღო.

   როდესაც მოსკოვში მოჰყავთ ისედაც საყოველთაოდ ცნობილი სტატისტიკა იმის შესახებ, თუ როგორ არის საქართველო ეკონომიკურად დამოკიდებული რუსეთზე, ქართული რუსოფობიური ოპოზიცია რუპორში ყვირის, რომ რუსები თურმე ლუკმაპურს გვამადლიან, ხოლო „ქართული ოცნების“ პრორუსულმა ხელისუფლებამ საქართველო კრემლს ღვინისა და „ბორჯომის“ გაყიდვით მიღებულ მარჟად მიჰყიდა! და საერთოდაც, თურქეთი და ჩინეთი, და არა რუსეთი, არიან პირველ და მეორე ადგილებზე, როგორც საქართველოს სავაჭრო პარტნიორები!

ამავდროულად, მხოლოდ ერთი ვიდეორგოლი იმის შესახებ, თუ როგორ მიაკითხავს პუტინი თავის კლასის დამრიგებელს „აურუსის“ საჭესთან მჯდომი, რათა იგი გამარჯვების აღლუმზე წაიყვანოს (რომელსაც, სხვათა შორის, ბურტყუნით ავრცელებენ სოციალურ ქსელებში ქართული ოპოზიციის და არა ხელისუფლების მხარდამჭერები!), ბევრად მეტს აკეთებს ჩვენი ხალხების დასაახლოებლად, ვიდრე ყველა ოფიციალური განცხადება მოსკოვიდან. იმიტომ, რომ ნამდვილ ქართველებს კვლავაც იმპონირებს უფროსების პატივისცემა და ასევე იმიტომ, რომ საქართველოში მნიშვნელობას მხოლოდ „მეფის“ — ამ შემთხვევაში პუტინის სიტყვებს ანიჭებენ, რადგან ქართველები გულის სიღრმეში — ტრადიციული მონარქისტები არიან და არა „ევროპელი დემოკრატები“.

   საქართველოში უკვე ერთი თვეა გამორთულია რუსული ტელეარხები, რუსეთში კი დიდი ხანია დაბლოკილია YouTube და Facebook, უკვე ერთი თვეა, რაც Yandex, Mail.ru, Госуслуги, VK და სხვა რუსული სერვისები ბლოკავენ მომხმარებლებს ქართული IP-მისამართებით, რაც ნიშნავს ჩვენს ქვეყნებსა და ხალხებს შორის საინფორმაციო-საკომუნიკაციო ბლოკადას, მაგრამ ქართველ „ლეიტენანტ შმიდტის შვილებს“, რომლებიც მოსკოვსა და თბილისს შორის ტრასებზე დაეხეტებიან, ეს არ აწუხებს. ფორმითა და შინაარსით გაყვითლებული ადგილობრივი ჩამოსხმის პრორუსული ტუსოვკა, რომელსაც ორი სიტყვის გადაბმა არ შეუძლია, მოგვაგონებს ცვილის ფიგურების მუზეუმის ექსპონატებს, რომლებიც მარიონეტი თოჯინებივით დადიან წრეზე გაშვერილი ხელით. თუმცა „ზოგიერთებს“, როგორც ჩანს, სჯერათ მათი „ცრემლების“, მათი არარსებული ნიჭისა და შესაძლებლობების, რითაც უხერხულ მდგომარეობაში იგდებენ საკუთარ თავსაც და საქართველოს ხელისუფლებასაც. გუშინ სვეტიცხოველში საქართველოს 142-ე კათოლიკოს-პატრიარქის ინტრონიზაციამ ქართველებს შეახსენა, თუ ვის რა ღირსებით აქვს უფლება წარმოადგინოს მათი სამშობლო 2-ათასწლიანი ეკლესიის ისტორიითა და უნიკალური კულტურით.

   არნო ხიდირბეგიშვილი,

საქართველოს საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უშიშროების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

13 მაისი 2026 წელი
საქართველო, თბილისი